Over Tara

Over Tara

Tara is 33 jaar oud en woont in Liedekerke. Ze is getrouwd met Birger, is mama van Emma (5) en plusmama van Dylan (12).

Haar verhaal:

“Mevrouw, u bent wakker maar we kunnen uw handen en benen spijtig genoeg niet meer redden.” Nieuws dat inslaat als een bom. Je zou het niemand toewensen, maar het is wel wat Tara De Bolle uit Liedekerke, 33 jaar en mama van twee, op donderdag 17 januari 2019 te horen kreeg. Een jonge vrouw die alles in haar leven net op een rijtje had, volop kon genieten van haar gezin, nog zoveel te ontdekken en te beleven had. Plotseling wordt ze de mogelijkheid ontnomen om te gaan en staan waar ze wil, letterlijk. En dat allemaal door de streptococcus pyogenes, beter gekend als de vleesetende bacterie.

Het begin

Tussen Kerst en Nieuwjaar werd Tara op korte tijd heel ziek. Eerst leek het op een zware griep, maar omdat ze onverklaarbare pijn kreeg en niet meer rechtop kon lopen, ging Tara naar het ziekenhuis. Daar vonden ze enkel lage infectiewaarden in haar bloed en stuurden ze haar naar huis. Een beslissing die er later voor gezorgd heeft dat de balans veel zwaarder is dan wat die had kunnen zijn, want op één dag was de infectie verdubbeld. Ze moest continu overgeven en haar borstkas zag bloedrood.

Wanneer ze ook nog eens een beklemmend gevoel op haar borstkas kreeg, werd ze met de ambulance naar een ander ziekenhuis gebracht. Daar kwam ze terecht op intensieve zorgen waar ze, pas aangekomen, in septische shock ging. Nog geen twaalf uur later werd ze in een kunstmatige coma gebracht. Er was iets grondig fout, dat was duidelijk. Alle vitale organen vielen uit, behalve haar hart. Haar hart moest ondersteund worden, maar bleef wel werken. Al een geluk.

Het vreselijke nieuws

Op maandag 31 december 2018 kregen we het vreselijke nieuws dat Tara haar lichaam aangetast werd door de vleesetende bacterie. Een bacterie die via een kloof tussen twee tenen was binnengedrongen. Een bacterie die, éénmaal in de bloedbaan, een spectaculair verloop kent en de dood tot gevolg kan hebben binnen 24 uur. Hoge dosissen antibiotica werden losgelaten in Tara haar lichaam, in de hoop de bacterie uit te roeien. Moeilijk, want de bacterie is enorm agressief. We konden enkel hopen en afwachten. Het waren ongelooflijk lange uren en dagen van onwetendheid.

Na een tiental dagen kregen we steeds vaker, wel voorzichtig, te horen dat het tij aan het keren was. Zonder verwikkelingen zou ze het overleven, maar “de oude Tara” zouden we nooit meer terugkrijgen. Dat hadden we wel gedacht, want dag na dag stierf er meer weefsel af, en we konden het niet tegenhouden. Wat begon bij de achterkant van een vinger, eindigde halverwege haar onderarmen en voor beide benen boven de knie. Het zwart kroop in haar huid omhoog, als een dief in de nacht, en we stonden machteloos. Een verschrikkelijk gevoel.

Nu zijn we februari. Intussen ligt Tara in een universitair ziekenhuis, is ze na drie weken in kunstmatige coma goed wakker, kan ze weer zelfstandig ademen en spreekt ze een beetje. Haar organen zijn goed hersteld, enkel door de beademingsbuis heeft ze (misschien tijdelijk) een slikprobleem. Intussen zijn ook de amputaties achter de rug en kan het verwerkingsproces beginnen. Een enorm zware klap. Tara is de helft van haar onderarmen verloren en is haar onderbenen en knieën kwijt. Hierdoor worden de meest normale zaken een zware beproeving: naar toilet gaan, uit bed stappen, tanden poetsen, eten of haar kinderen een knuffel geven wanneer ze het even nodig hebben. Een harde realiteit. Een realiteit waarvan je zou wensen dat het enkel een nachtmerrie was. Een realiteit waarvan je weet dat er een loodzware en lange revalidatie wacht en waarvan je weet dat Tara dit jaar nog niet zal kunnen terugkeren naar haar gezin.

Het vervolg

Slechts 0,16 tot 0,24 personen op 100 000 krijgen te maken met een vleesetende bacterie in Europa. En van dat minieme aantal, is het percentage dat een amputatie van alle vier de ledematen moet ondergaan heel uitzonderlijk. De bacterie heeft op zeer korte tijd onwezenlijke schade aangericht, net alsof er een tornado door haar lichaam is geraasd en alles verwoest heeft achtergelaten. Tara heeft al enorm hard gevochten, zelfs de dokters noemen het een mirakel dat ze ontwaakt is. Maar ze zal nog hard moeten vechten: tegen de oneerlijkheid van het leven en tegen haar lichaam dat vaak niet zal mee willen tijdens de revalidatie. Maar ze wil doorzetten. Ze wil ervoor gaan. Ze wil haar kinderen zien opgroeien. En daar moeten wij bij helpen.

Doordat Tara zowel de helft van haar onderarmen als haar volledige onderbenen en knieën kwijt is, kan zij niet op gewone prothesen leren lopen. Zelfs voor mensen die beide handen nog hebben is op twee prothesen leren stappen een topsport, zeggen dokters. Tara heeft geen handen meer, en haar enige keuze zijn elektrische prothesen. Elektrische prothesen die enorm veel geld kosten. En dan zijn er nog de kosten voor armprothesen, ziekenhuis- en renovatiekosten en voor andere hulpmiddelen. De elektrische prothesen zijn haar enige kans op een ietwat menswaardig leven, waardoor ze een beperkte mobiliteit zal hebben in plaats van geen, als ze het lichamelijk aankan. Als we haar die elektrische prothesen niet kunnen geven, zit Tara, een jonge vrouw van 33 jaar, voor de rest van haar leven gekluisterd aan een elektrische rolstoel.

Hoop

Als we op bezoek gaan, vraagt ze steevast zelf naar haar prothesen. “En, hoe zit het met de prothesen?”, vraagt Tara dan. Wij zeggen dat we ervoor zullen zorgen dat ze enkel het beste krijgt, waarop ze glimlacht. Die fonkeltjes in haar ogen, haar strijdlust om verder te gaan en die glimlach moedigen ons aan om alles uit de kast te halen om haar het nodige te geven voor een zo comfortabel mogelijk leven. Want dit heeft ze niet verdiend. Niemand verdient dit. Maar we kunnen haar niet alleen helpen. Daar hebben wij ook jouw hulp bij nodig. Tara en haar gezin zullen zo al duizend kopzorgen hebben, laten we er gezamenlijk voor zorgen dat het financiële daar niet bij hoort.

Tara en haar familie zijn je alvast enorm dankbaar.

© 2019 VZW Hart voor Tara | Alle rechten voorbehouden | Algemene voorwaarden